وزیر اکبر خان
وزیر اکبر خان (۱۸۱۷ تا ۱۸۴۷) رهبر افغان بود که تخریب ارتش بریتانیا را در جریان عقب نشینی از کابل در ژانویه ۱۸۴۲ (یکی از بدترین فاجعه های نظامی در تاریخ امپراطوری بریتانیا) تنظیم کرد.[1][2]EnglishWazir Akbar Khan (1817–1847) was the Afghan leader who orchestrated the destruction of the British army during the retreat from Kabul in January 1842 (one of the worst military disasters in British imperial history).پښتووزیر اکبر خان (۱۸۱۷ تر ۱۸۴۷) هغه افغان مشر و چې د ۱۸۴۲ کال د جنورۍ په میاشت کې له کابل څخه د وتلو پر مهال یې د برتانوي پوځ د ویجاړولو پلان جوړ کړ (د برتانوي امپراتورۍ په تاریخ کې یوه تر ټولو ناوړه پوځي ناورین).دریوزیر اکبر خان (۱۸۱۷ تا ۱۸۴۷) رهبر افغان بود که تخریب ارتش بریتانیا را در جریان عقب نشینی از کابل در ژانویه ۱۸۴۲ (یکی از بدترین فاجعه های نظامی در تاریخ امپراطوری بریتانیا) تنظیم کرد.
زندگی اولیه اش
محمد اکبر خان بارکزی در ۱۱ نوامبر ۱۸۱۷ در مزار شریف به دنیا آمد. او پسر دوست محمد خان، حاکم افغانستان و برادر کامل شیر علی خان بود.EnglishBorn Muhammad Akbar Khan Barakzai on 11 November 1817 in Mazar-i-Sharif, he was the son of Dost Muhammad Khan, ruler of Afghanistan, and a full brother of Sher Ali Khan.پښتومحمد اکبر خان بارکزي د ۱۸۱۷ کال د نومبر په ۱۱ مه په مزار شریف کې زیږیدلی، هغه د دوست محمد خان زوی، د افغانستان واکمن، او د شېر علي خان بشپړ ورور و.دریمحمد اکبر خان بارکزی در ۱۱ نوامبر ۱۸۱۷ در مزار شریف به دنیا آمد. او پسر دوست محمد خان، حاکم افغانستان و برادر کامل شیر علی خان بود. او برای اولین بار در سال ۱۸۳۷ در جنگ نبرد جمرود خود را متمایز کرد، جایی که او ژنرال سیک هری سینگ نالووا را کشت (اولین پیروزی بزرگ نظامی او).[1][3]EnglishHe first distinguished himself at the Battle of Jamrud in 1837, where he killed the Sikh general Hari Singh Nalwa (his first great military victory).پښتوهغه په لومړي ځل په ۱۸۳۷ کې په جمرود جګړه کې ځان وټاکه، چیرې چې هغه د سیک جنرال هري سنګ نلوا وژلی (د هغه لومړی لوی نظامي بریا).دریاو برای اولین بار در سال ۱۸۳۷ در جنگ نبرد جمرود خود را متمایز کرد، جایی که او ژنرال سیک هری سینگ نالووا را کشت (اولین پیروزی بزرگ نظامی او).
جنگ نخست بین انگلستان و افغانستان
تا سال ۱۸۴۱، اکبر خان رهبر حزب مقاومت ملی در کابل شد.EnglishBy 1841, Akbar Khan had become the leader of the national resistance party in Kabul.پښتوپه ۱۸۴۱ کال کې اکبر خان په کابل کې د ملي مقاومت د ګوند مشر شو.دریتا سال ۱۸۴۱، اکبر خان رهبر حزب مقاومت ملی در کابل شد. در ۲ نوامبر ۱۸۴۱، او یک شورش عمومی علیه بریتانیایی ها را اعلام کرد.EnglishOn 2 November 1841, he proclaimed a general revolt against the British.پښتود نومبر په ۲، ۱۸۴۱ کې، هغه د انګلیسانو پروړاندې عمومي بغاوت اعلان کړ.دریدر ۲ نوامبر ۱۸۴۱، او یک شورش عمومی علیه بریتانیایی ها را اعلام کرد.
او سپس گارنیشن جنرال ویلیام الفینستون را در کابل محاصره کرد.[1][2]EnglishHe then besieged Major-General William Elphinstone's garrison in Kabul.پښتوهغه بیا په کابل کې د میجر جنرال ویلیم ایلفینسټون ګارنیشن محاصره کړ.دریاو سپس گارنیشن جنرال ویلیام الفینستون را در کابل محاصره کرد.
در ۲۳ دسامبر ۱۸۴۱، در یک جلسه خارج از محوطه، مردان اکبر خان ویلیام مکناگتن، فرستاده بریتانیایی را دستگیر و کشتند.EnglishOn 23 December 1841, at a meeting beyond the cantonment, Akbar Khan's men seized and killed the British envoy William Macnaghten.پښتود ۱۸۴۱ کال د دسمبر په ۲۳مه نېټه، د اکبر خان سړیو د انګلستان د استازي ویلیم مک ناګټن نیولی او وژلی دی.دریدر ۲۳ دسامبر ۱۸۴۱، در یک جلسه خارج از محوطه، مردان اکبر خان ویلیام مکناگتن، فرستاده بریتانیایی را دستگیر و کشتند. جسد او در کوچه های کابل کشیده شد و در بازار به نمایش گذاشته شد.[1][3]EnglishHis body was dragged through Kabul's streets and displayed in the bazaar.پښتود هغه مړی د کابل په سړکونو کې راوړل شو او په بازار کې وښودل شو.دریجسد او در کوچه های کابل کشیده شد و در بازار به نمایش گذاشته شد.
عقب نشینی از کابل
در ۱ جنوری ۱۸۴۲، الفینستون با شرایط اکبر خان موافقت کرد: تسلیم باروت، تفنگ ها و بیشتر توپ ها در ازای عبور امن به جلال اباد، ۱۴۰ کیلومتر دورتر.EnglishOn 1 January 1842, Elphinstone agreed to Akbar Khan's terms: surrender of gunpowder, muskets, and most cannon in exchange for safe passage to Jalalabad, 140 kilometres away.پښتوپه ۱ جنوري ۱۸۴۲ کې، ایلفینسټون د اکبر خان شرایطو سره موافقه وکړه: د باروت، موسکټونو، او ډیری توپونو تسلیم کول د جلال اباد ته د خوندي تګ په بدل کې، ۱۴۰ کیلومتره لرې.دریدر ۱ جنوری ۱۸۴۲، الفینستون با شرایط اکبر خان موافقت کرد: تسلیم باروت، تفنگ ها و بیشتر توپ ها در ازای عبور امن به جلال اباد، ۱۴۰ کیلومتر دورتر. در ۶ جنوری، ستون تقریباً ۴۵۰۰ سرباز و ۱۲۰۰۰ پیرو اردوگاه کابل را ترک کرد.EnglishOn 6 January, the column of approximately 4,500 troops and 12,000 camp followers (families, servants, Indian civilians) departed Kabul.پښتود جنورۍ په ۶، د شاوخوا ۴،۵۰۰ عسکرو او ۱۲،۰۰۰ کمپ پیروانو کالم کابل پریښود.دریدر ۶ جنوری، ستون تقریباً ۴۵۰۰ سرباز و ۱۲۰۰۰ پیرو اردوگاه کابل را ترک کرد. (خانواده ها، خدمتکاران، غیرنظامیان هندی)[1][4]
همراهی و تدارکاتی که وعده داده شده بود هیچ وقت عملی نشد.EnglishThe promised escort and provisions never materialised.پښتوژمنه شوې ساتنه او اکمالات هېڅ کله هم عملي نه شول.دریهمراهی و تدارکاتی که وعده داده شده بود هیچ وقت عملی نشد. قبیله های افغان از ابتدا حمله کردند.EnglishAfghan tribesmen attacked from the start.پښتود افغان قبایلو غړو له پیل راهیسې برید وکړ.دریقبیله های افغان از ابتدا حمله کردند. اکبر خان در میانه عقب نشینی با الفینستون ملاقات کرد و تظاهر به بی خبری از خیانت کرد و سپس از مذاکرات به عنوان حیله ای استفاده کرد تا به نیروهای افغان وقت دهد تا برای کمین ها در گذرگاه خورد-کابل موقعیت بگیرند.[1][3]EnglishAkbar Khan met Elphinstone mid-retreat, feigning ignorance of treachery, then used negotiations as a ruse to give Afghan forces time to position for ambushes in the Khord-Kabul pass.پښتواکبر خان د ایلفینسټون سره د وتلو په نیمایي کې ولیدل، د غدارۍ څخه د ناپوهۍ ادا کول، بیا یې د خبرو اترو څخه د چل په توګه کار واخیست ترڅو افغان ځواکونو ته وخت ورکړي چې د کورډ - کابل پاس کې د کمینونو لپاره موقعیت ونیسي.دریاکبر خان در میانه عقب نشینی با الفینستون ملاقات کرد و تظاهر به بی خبری از خیانت کرد و سپس از مذاکرات به عنوان حیله ای استفاده کرد تا به نیروهای افغان وقت دهد تا برای کمین ها در گذرگاه خورد-کابل موقعیت بگیرند.
خاطرات جنگی بریتانیایی حکایت می کند که اکبر خان دستورات متناوب (با فراخوانی "از آنها در امان باشید!" به زبان فارسی که افسران بریتانیایی آن را درک می کردند و "همه شان را بکشید!" در سال زبان پشتو که بیشتر آن ها درک نمی کردند) را صادر می کرد.EnglishBritish war memoirs record Akbar Khan alternating commands (calling "Spare them!" in Persian, which British officers understood, and "Kill them all!" in Pashto, which most did not).پښتود برتانیا د جګړې یادښتونه د اکبر خان متناوبې قوماندې ثبتوي (په فارسي کې "دوی وژغورئ!"، کوم چې برتانوي افسران پوهیدل، او "دوی ټول ووژنئ!" په پښتو ژبه کې، کوم چې ډیری یې نه پوهیدل).دریخاطرات جنگی بریتانیایی حکایت می کند که اکبر خان دستورات متناوب (با فراخوانی "از آنها در امان باشید!" به زبان فارسی که افسران بریتانیایی آن را درک می کردند و "همه شان را بکشید!" در سال زبان پشتو که بیشتر آن ها درک نمی کردند) را صادر می کرد. تا ۹ جنوری، ۳۰۰۰ نفر کشته شده بودند؛ این ستون تنها ۴۰ کیلومتر حرکت کرده بود.[1]EnglishBy 9 January, 3,000 were dead; the column had moved only 40 kilometres.پښتود جنوري په ۹، ۳۰۰۰ مړه شوي و؛ کالم یوازې ۴۰ کیلومتره حرکت کړی و.دریتا ۹ جنوری، ۳۰۰۰ نفر کشته شده بودند؛ این ستون تنها ۴۰ کیلومتر حرکت کرده بود.
در ۱۳ جنوری، آخرین ایستادگی در گانداماک: ۲۰ افسر و ۴۵ سرباز سپاه پیاده ۴۴ یک تپه برفی را حفظ کردند.EnglishOn 13 January, the final stand at Gandamak: 20 officers and 45 soldiers of the 44th Foot held a snowy hillock.پښتود جنورۍ په ۱۳، په ګنډمک کې وروستی دریځ: ۲۰ افسران او د ۴۴ فوټ ۴۵ عسکر د واورې غونډۍ درلوده.دریدر ۱۳ جنوری، آخرین ایستادگی در گانداماک: ۲۰ افسر و ۴۵ سرباز سپاه پیاده ۴۴ یک تپه برفی را حفظ کردند. آنها تسلیم نشدند.EnglishThey refused surrender.پښتوهغوی د تسلیمېدو څخه انکار وکړ.دریآنها تسلیم نشدند. موقعیت اش اشغال شده بود.EnglishThe position was overrun.پښتوپه موقف باندې برید وشو.دریموقعیت اش اشغال شده بود. کاپیتان سوتر رنگ های فوج را در اطراف بدن خود پوشاند و به اسارت کشیده شد.[1][4]EnglishCaptain Souter wrapped the regimental colours around his body and was dragged into captivity.پښتوکپتان سوټر د خپل بدن په شاوخوا کې د ریګمنټ رنګونه راټول کړل او په اسارت کې ونیول شو.دریکاپیتان سوتر رنگ های فوج را در اطراف بدن خود پوشاند و به اسارت کشیده شد.
تنها بازمانده، معاون جراح ویلیام برایدون، بر روی یک پونی مجروح به جلال آباد رسید.EnglishThe sole survivor, Assistant Surgeon William Brydon, reached Jalalabad on a wounded pony.پښتویوازینی ژوندی پاتې شوی، د جراح مرستیال ویلیم بریډن، په ټپي شوي پونی کې جلال اباد ته ورسید.دریتنها بازمانده، معاون جراح ویلیام برایدون، بر روی یک پونی مجروح به جلال آباد رسید. از او پرسیده شد که چه اتفاقی برای ارتش افتاده است، او پاسخ داد: "من ارتش هستم. " تلفات کلی: حدود ۱۶۰۰۰ کشته شده، برده شده یا تا مرگ یخ زده شده اند.[1]EnglishAsked what happened to the army, he replied: "I am the army." Total casualties: approximately 16,000 killed, enslaved, or frozen to death.پښتود پوځ په اړه چې څه پیښ شوي، هغه ځواب ورکړ: "زه پوځ یم". ټول تلفات: نږدې ۱۶,۰۰۰، وژل شوي، غلام شوي، یا یخ شوي.دریاز او پرسیده شد که چه اتفاقی برای ارتش افتاده است، او پاسخ داد: "من ارتش هستم. " تلفات کلی: حدود ۱۶۰۰۰ کشته شده، برده شده یا تا مرگ یخ زده شده اند.
فعالیت های بعدی و مرگ
در می ۱۸۴۲، اکبر خان بالاهیسار را در کابل تسخیر کرد و امیر افغانستان شد.EnglishIn May 1842, Akbar Khan captured the Bala Hissar in Kabul and became Emir of Afghanistan.پښتود ۱۸۴۲ کال د می په میاشت کې اکبر خان په کابل کې باله حیسار ونیو او د افغانستان امیر شو.دریدر می ۱۸۴۲، اکبر خان بالاهیسار را در کابل تسخیر کرد و امیر افغانستان شد. او تا زمانیکه دوست محمد خان در سال ۱۸۴۳ از تبعید بازگشت، حکومت کرد، سپس به عنوان وزیر و وارث ظاهر خدمت کرد.EnglishHe ruled until Dost Muhammad Khan returned from exile in 1843, then served as Wazir (vizier) and heir apparent.پښتوهغه تر هغه وخته پورې واکمن و چې دوست محمد خان په ۱۸۴۳ کې له تبعید څخه راستون شو، بیا یې د وزیر او وارث په توګه دنده ترسره کړه.دریاو تا زمانیکه دوست محمد خان در سال ۱۸۴۳ از تبعید بازگشت، حکومت کرد، سپس به عنوان وزیر و وارث ظاهر خدمت کرد. (وزیر) در سپتمبر ۱۸۴۷، یک شیوع کولرا به کابل رسید؛ اکبر خان به این بیماری مبتلا شد و در ۱۰ دسامبر ۱۸۴۷ در سن سی سالگی درگذشت.[1][2]EnglishIn September 1847, a cholera outbreak struck Kabul; Akbar Khan contracted the disease and died on 10 December 1847, aged thirty.پښتو(وزيرې) د ۱۸۴۷ کال په سپتمبر کې، د کولرا ناروغۍ په کابل کې خپره شوه؛ اکبر خان په دې ناروغۍ اخته شو او د ۱۸۴۷ کال د دسمبر په ۱۰ مه د دېرشو کلونو په عمر مړ شو.دری(وزیر) در سپتمبر ۱۸۴۷، یک شیوع کولرا به کابل رسید؛ اکبر خان به این بیماری مبتلا شد و در ۱۰ دسامبر ۱۸۴۷ در سن سی سالگی درگذشت.
بعضی از مورخان حدس می زنند که دوست محمد ممکن است پسرش را مسموم کرده باشد، از افزایش قدرت و شهرت او به عنوان یک رقیب می ترسد.[1]EnglishSome historians have speculated that Dost Muhammad may have poisoned his son, fearing his growing power and notoriety as a rival.پښتوځینې تاریخ پوهان په دې اند دي چې دوست محمد ممکن خپل زوی مسموم کړی وي، د هغه د مخ په زیاتیدونکي ځواک او د سیال په توګه بدنام کیدو څخه ویره لري.دریبعضی از مورخان حدس می زنند که دوست محمد ممکن است پسرش را مسموم کرده باشد، از افزایش قدرت و شهرت او به عنوان یک رقیب می ترسد.
میراث ها
وزیر اکبر خان به عنوان یک قهرمان ملی تجلیل شده است.EnglishWazir Akbar Khan is celebrated as a national hero (a symbol of resistance against foreign invasion and the embodiment of Afghan sovereignty).پښتووزیر اکبر خان د ملي اتل په توګه لمانځل کیږي.دریوزیر اکبر خان به عنوان یک قهرمان ملی تجلیل شده است. (یک نماد مقاومت در برابر تهاجم خارجی و تجسم حاکمیت افغان) عقب نشینی از کابل به یک رویداد تعیین کننده در هویت افغان تبدیل شد: اثبات اینکه نمی توان افغانستان را تسخیر کرد.EnglishThe retreat from Kabul became a defining event in Afghan identity: proof that Afghanistan could not be subjugated.پښتو(د بهرني یرغل پر وړاندې د مقاومت سمبول او د افغانستان د حاکمیت تجسم) له کابله وتل په افغاني هویت کې یوه ټاکونکې پیښه شوه: دا ثابته کړه چې افغانستان نشي ماتیدلی.دری(یک نماد مقاومت در برابر تهاجم خارجی و تجسم حاکمیت افغان) عقب نشینی از کابل به یک رویداد تعیین کننده در هویت افغان تبدیل شد: اثبات اینکه نمی توان افغانستان را تسخیر کرد. ناحیه ای در کابل که در آن مقبره او به یاد او ساخته شده است، نام او را دارد.[1][3]EnglishThe district in Kabul where his tomb is commemorated bears his name.پښتوپه کابل کې هغه ولسوالي چې د هغه قبر پکې یاد شوی د هغه نوم لري.دریناحیه ای در کابل که در آن مقبره او به یاد او ساخته شده است، نام او را دارد.