انسیکلوپدیا افغانیکاEncyclopædia Afghanica

تاریخ · جغرافیا · مردم · فرهنگ · مکان‌ها · زبان‌هاخط زمانیشجره‌نامه‌هافرهنگکتابخانه

سلسله تیموری ها

سلسله تیموری ها یک امپراطوری ترک مغول بود که در اواخر قرن ۱۴ و ۱۵ بر آسیای مرکزی و ایران بزرگ تسلط داشت.[1][2][3]EnglishThe Timurid dynasty was a Turco-Mongol empire that dominated Central Asia and Greater Iran during the late 14th and 15th centuries.پښتود تیموریانو سلسله یو ترکي - منګولي امپراتور و چې د ۱۴ پیړۍ په وروستیو او ۱۵ پیړۍ کې په مرکزي آسیا او لوی ایران کې واکمن و.دریسلسله تیموری ها یک امپراطوری ترک مغول بود که در اواخر قرن ۱۴ و ۱۵ بر آسیای مرکزی و ایران بزرگ تسلط داشت. تاسیس شده توسط فاتح تیمور، که به نام تامرلان نیز شناخته می شود، این سلسله با یک احیای درخشان مشخص شد.[2][4][5]EnglishFounded by the conqueror Timur, also known as Tamerlane, the dynasty was characterized by a brilliant revival.پښتود فاتح تیمور لخوا تاسیس شوی، چې د تامرلن په نوم هم پیژندل شوی، سلسله د روښانه بیا ژوندي کیدو لخوا مشخص شوې.دریتاسیس شده توسط فاتح تیمور، که به نام تامرلان نیز شناخته می شود، این سلسله با یک احیای درخشان مشخص شد.

منشاء و بنیان گذاری

سلسله توسط تیمور، یک رهبر نظامی ترک مغول که در قرن ۱۴ به قدرت رسید، تاسیس شد.[5][6]EnglishThe dynasty was established by Timur, a Turco-Mongol military leader who rose to power in the 14th century.پښتودغه سلسله د تیمور لخوا جوړه شوې وه، چې د ترکي - منګولي پوځي مشر و چې په څوارلسمې پېړۍ کې واک ته ورسېد.دریسلسله توسط تیمور، یک رهبر نظامی ترک مغول که در قرن ۱۴ به قدرت رسید، تاسیس شد. برای مشروعیت بخشیدن به حکمرانی اش، تیمور لقب güregen را ادعا کرد و یک سلسله نسب مرتبط با خانه چنگزیس را تایید کرد.EnglishTo legitimize his rule, Timur claimed the title güregen (royal son-in-law), asserting a lineage connected to the Chinggisid house.پښتود خپلې واکمنۍ مشروع کولو لپاره، تیمور د سرلیک ګورجن ادعا وکړه، چې د چینګیسید کور سره تړاو لري.دریبرای مشروعیت بخشیدن به حکمرانی اش، تیمور لقب güregen را ادعا کرد و یک سلسله نسب مرتبط با خانه چنگزیس را تایید کرد. (داماد سلطنتی)[4][6] حکومت او در سال ۱۳۷۰ شروع شد.[6][7]EnglishHis rule began in 1370.پښتو(د پاچا زوی زوی) د هغه واکمنۍ په ۱۳۷۰ کال کې پیل شوه.دری(داماد سلطنتی) حکومت او در سال ۱۳۷۰ شروع شد. این سلسله همچنین به عنوان گورکانی ها شناخته شده است، یک لقب که آنها برای نشان دادن موقعیت خود اتخاذ کرده اند.EnglishThe dynasty also identified as Gurkani (or Güregen), a title they adopted to signify their status.پښتودغه سلسله د ګورکاني په نوم هم پیژندل شوې، یو لقب چې دوی یې د دوی د حیثیت په نښه کولو لپاره غوره کړی.دریاین سلسله همچنین به عنوان گورکانی ها شناخته شده است، یک لقب که آنها برای نشان دادن موقعیت خود اتخاذ کرده اند. (یا Güregen)[4][8]

فتح ها و گسترش ها

تحت رهبری تیمور، امپراطوری در یک منطقه جغرافیایی وسیع گسترش یافت.[1][4]EnglishUnder Timur's leadership, the empire expanded across a vast geographical area.پښتود تیمور تر مشرۍ لاندې، امپراتورۍ په پراخه جغرافیوي ساحه کې پراخه شوه.دریتحت رهبری تیمور، امپراطوری در یک منطقه جغرافیایی وسیع گسترش یافت. این سرزمین ها شامل تاریخچه افغانستان امروزی، ایران، عراق و بیشتر آسیای مرکزی بود.[3]EnglishThese territories included modern-day Afghanistan, Iran, Iraq, and much of Central Asia.پښتوپدې سیمو کې د نن ورځې افغانستان تاریخ، ایران، عراق، او د مرکزي آسیا ډیری برخې شاملې وې.دریاین سرزمین ها شامل تاریخچه افغانستان امروزی، ایران، عراق و بیشتر آسیای مرکزی بود. کمپین های تیمور به قفقاز جنوبی، بین النهرین و بخش هایی از هند رسید.[3][4]EnglishTimur's campaigns reached into the South Caucasus, Mesopotamia, and parts of India.پښتود تیمور کمپاینونه سویلي قفقاز، میسوپوټامیا او د هند ځینې برخو ته رسیدلي.دریکمپین های تیمور به قفقاز جنوبی، بین النهرین و بخش هایی از هند رسید. تسلط نظامی او به سلطانیت دهلی گسترش یافت، جایی که او دهلی را در سال ۱۳۹۸ تصرف کرد.[6]EnglishHis military reach extended to the Delhi Sultanate, where he captured Delhi in 1398.پښتود هغه پوځي لاسرسی د ډیلي سلطانیت ته غزیدلی، چیرې چې هغه په ۱۳۹۸ کې ډیلي ونیوله.دریتسلط نظامی او به سلطانیت دهلی گسترش یافت، جایی که او دهلی را در سال ۱۳۹۸ تصرف کرد.

حکومت در افغانستان و [خراسان]

امپراطوری در مراکز مهم فرهنگی متمرکز بود که سمرقند در زمان حکومت تیمور از ۱۳۷۰ تا ۱۴۰۵ به عنوان پایتخت خدمت می کرد.[7]EnglishThe empire was centered in major cultural hubs, with Samarkand serving as a capital during Timur's reign from 1370 to 1405.پښتوامپراتورۍ په لوی کلتوري مرکزونو کې متمرکز وه، د سمارکند سره د تیمور د واکمنۍ په جریان کې له ۱۳۷۰ څخه تر ۱۴۰۵ پورې د پلازمینې په توګه دنده ترسره کوله.دریامپراطوری در مراکز مهم فرهنگی متمرکز بود که سمرقند در زمان حکومت تیمور از ۱۳۷۰ تا ۱۴۰۵ به عنوان پایتخت خدمت می کرد. بعد از سال ۱۴۰۵، هرات به یک مرکز اصلی قدرت تا سال ۱۵۰۷ تبدیل شد.[7]EnglishAfter 1405, Herat became a primary center of power until 1507.پښتود ۱۴۰۵ وروسته، هرات تر ۱۵۰۷ پورې د واک اصلي مرکز شو.دریبعد از سال ۱۴۰۵، هرات به یک مرکز اصلی قدرت تا سال ۱۵۰۷ تبدیل شد. هرات به ویژه بخاطر زمین های بارور و اهمیت تاریخی در منطقه قابل توجه بود.[9]EnglishHerat was particularly notable for its fertile lands and historical significance in the region.پښتوهرات په ځانګړي ډول د دې زرغون ځمکې او په سیمه کې د تاریخي اهمیت لپاره د پام وړ و.دریهرات به ویژه بخاطر زمین های بارور و اهمیت تاریخی در منطقه قابل توجه بود.

احیای فرهنگی و فکری

زبان فارسی همچنان زبان غالب دانش و دربار بود.[7]EnglishPersian remained the dominant language of learning and the court.پښتوفارسي د زده کړې او محکمې غالب ژبه پاتې شوه.دریزبان فارسی همچنان زبان غالب دانش و دربار بود. حکمرانی سلسله یک محیط را ایجاد کرد که در آن زبان های مختلف از جمله ترکی و عربی مورد استفاده قرار می گرفت، اگرچه فارسی وسیله اصلی برای فرهنگ بالا بود.[7]EnglishThe dynasty's rule fostered an environment where diverse languages, including Turkish and Arabic, were used, though Persian was the primary vehicle for high culture.پښتود سلطنت واکمنۍ یو داسې چاپیریال رامینځته کړ چیرې چې بیلابیل ژبې کارول شوي، پشمول ترکی او عربي، که څه هم فارسي د لوړې کلتور اصلي وسیله وه.دریحکمرانی سلسله یک محیط را ایجاد کرد که در آن زبان های مختلف از جمله ترکی و عربی مورد استفاده قرار می گرفت، اگرچه فارسی وسیله اصلی برای فرهنگ بالا بود.

انحطاط و جانشینی

بعد از مرگ تیمور در سال ۱۴۰۵، امپراطوری با درگیری های داخلی و اختلافات بین جانشینان او مواجه شد.[6][7]EnglishFollowing the death of Timur in 1405, the empire faced internal conflicts and disputes among his successors.پښتوپه ۱۴۰۵ کې د تیمور له مړینې وروسته، امپراتورۍ د هغه د جانشینانو ترمنځ داخلي شخړو او شخړو سره مخ شوه.دریبعد از مرگ تیمور در سال ۱۴۰۵، امپراطوری با درگیری های داخلی و اختلافات بین جانشینان او مواجه شد. پسر او، شاه رخ میرزا، در دوره ای از ثبات نسبی حکومت کرد، اما امپراطوری در نهایت با تکه تکه شدن بیشتر مواجه شد.[6][7]EnglishHis son, Shah Rukh Mirza, ruled during a period of relative stability, but the empire eventually faced further fragmentation.پښتود هغه زوی، شاه رخ مرزا، د نسبي ثبات په دوره کې واکمني وکړه، مګر امپراتورۍ په پای کې د نورو ټوټو سره مخ شوه.دریپسر او، شاه رخ میرزا، در دوره ای از ثبات نسبی حکومت کرد، اما امپراطوری در نهایت با تکه تکه شدن بیشتر مواجه شد. این سلسله در نهایت توسط سلسله شیبانی، شاخه ای از خاندان جوجی جانشین شد.[12]EnglishThe dynasty was eventually succeeded by the Shaibani dynasty, a branch of the house of Juji.پښتودا سلسله په پای کې د شیباني سلسله لخوا بریالۍ شوه، د جوجي د کور څانګه.دریاین سلسله در نهایت توسط سلسله شیبانی، شاخه ای از خاندان جوجی جانشین شد. میراث تیموری ها از طریق نسل های مختلف ادامه یافت، از جمله حاکمان سال امپراطوری مغول در هند، که ادعا می کردند که به طور مستقیم از این سلسله هستند.[10][11]EnglishThe Timurid legacy continued through various descendants, including the rulers of the Mughal Empire in India, who claimed direct descent from the dynasty.پښتود تیموریډ میراث د بیلابیلو اولادونو له لارې دوام درلود، پشمول په هند کې د مغلو امپراتورۍ واکمنان، څوک چې د سلطنت څخه مستقیم نسل ادعا کوي.دریمیراث تیموری ها از طریق نسل های مختلف ادامه یافت، از جمله حاکمان سال امپراطوری مغول در هند، که ادعا می کردند که به طور مستقیم از این سلسله هستند.

منابع

  1. Timurid Dynasty | History | Research Starters | EBSCOhost
  2. Timurid dynasty | History, Architecture, & Meaning | Britannica
  3. Timurid Empire - Wikipedia
  4. Timurid Dynasty
  5. Timur
  6. Timur - Wikipedia
  7. امپراتوری تیموری - ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
  8. About: Timurid dynasty
  9. 합 리( 哈 里)의 위치와 역사적 연혁 등에 관한 내용
  10. Pakistani History/Mughal Empire
  11. Mughal Empire
  12. Page:EB1911 - Volume 27.djvu/491 - Wikisource, the free online library